| |
 |
Welkom op dit blog....
|
19 Augustus 2011 | 20:25:11
|
Dit blog ben ik gestart om mijn /ons verhaal over onze weg naar een
kindje met anderen te kunnen delen.
Deze lange weg gaat gepaard met een hoop teleurstelling en verdriet, maar
leidt ons hopelijk toch eens naar ons doel: een kindje!
Dit blog houdt ik anoniem bij, wat mij de vrijheid geeft al mijn gedachten en
gevoelens hier een plekje te kunnen geven.
Reacties op ons verhaal zijn welkom, maar mocht je ons in ons verhaal herkennen, respecteer dan onze wens om dit blog anoniem te houden!
En mocht je ons persoonlijk kennen, soms zegt een blik, een knipoog of
een hand op onze schouder soms meer dan woorden!
x |
|
|
|
|
Miskraam
|
02 Augustus 2011 | 21:15:38
|
Het is echt niet goed, het kindje is al overleden.....
En dan word alles zwart. Je voelt alleen een enorm groot verdriet. Het is niet te beschrijven hoeveel pijn het deed, om die woorden te horen die onze droom stopte. We hebben gehuild, gehuild en gehuild. De verloskundige heeft alle tijd genomen om ons goed op te vangen.
We hebben de laatste echo-foto mee gekregen en uitleg over hoe nu verder.
En dan sta je buiten, een droom armer.
We weten allebei niet meer hoe we thuis zijn gekomen, alles ging in een roes aan ons voorbij. Thuis wacht dan ook nog eens de vreselijke taak om de familie en vrienden in te lichten.
Onvoorstelbaar! We hebben misschien heel naief gedacht: nu het na al die tijd zover is, zal het toch niet misgaan!?!? Maar helaas mocht het niet zo zijn.
Net nu we een beetje gewend waren aan het idee dat er na twee jaar eindelijk een kindje zou komen, stonden we weer met lege handen. Ook al weet je diep van binnen dat een miskraam nooit zonder reden gebeurt, blijven we ons af vragen waarom dit kindje ons niet was gegund.
Na een aantal weken is die gedachtengang langzaam verschoven van emotioneel naar reeel, maar we dachten toen maar 1 ding: Dit is zo oneerlijk!
Toen werd het wachten of mijn lichaam het kindje vanzelf af zou stootten of dat het nodig was om gecurreteerd te worden. Volgens de verloskundige kon dit wel even duren. Afwachten dus.
Omdat ik me lichamelijk nog steeds goed voelde ging ik gewoon aan het werk. Van thuis zitten wordt het allemaal niet anders. En werk geeft ook wat afleiding, ondanks het feit dat ik me er niet geheel op kon concentreren.
Heb meerdere keren de neiging gehad om nog een echo te laten maken. Wat als ze zich had vergist, wat als ons kindje nog leefde? Maar dat is natuurlijk onzin, alhoewel die gevoelens wel te verklaren zijn: ontkenning is een fase van het rouwproces.
Vond het vreselijk dat ons kindje, wat zo welkom was, zo alleen en anoniem was gestorven. Geen naam, geen gezicht, geen herinneringen...
Ik had nooit kunnen vermoeden welke impact een miskraam op je leven kan hebben.
Een kleine week later is het kindje spontaan gekomen. Dat was ook waar ik op hoopte. We waren ook al veroordeelt tot het ziekenhuis om zwanger te worden, wilde er niet ook nog eens heen om ons kindje weg te laten halen. Vooral vanwege het feit dat je het dan ook niet meer te zien krijgt. En dat was voor mij in ieder geval heel belangrijk, als een soort bevestiging dat het echt zo was.
Ik ben heel blij dat ik het heb gezien. Ook manlief heeft het gezien en we hebben er op onze eigen manier afscheid van genomen. Het heeft voor ons een speciaal plekje gekregen. Ons kindje is dan wel niet hier, maar wel altijd in onze gedachten.
x |
|
|
|
Zwanger
|
02 Augustus 2011 | 20:44:58
|
We kunnen ons geluk niet op: na de eerste behandeling met de hormoon-injecties zijn we zwanger!!
Dit blijkt dus de juiste methode te zijn; we moesten alleen even weten wanneer er een eisprong was.
Ik voel me perfect, heb nergens last van. Geen van zwangerschapskwaaltjes blijken op mij van toepassing. Dat maakt het ook wel wat onwerkelijk. Maar gelukkig zijn er de controle's.
Na 5 weken heb ik de eerste echo, 'gewoon' nog bij de dames van de fertiliteitpoli. Het belangrijkste van deze echo is om te zien of het net gaat om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (1 van de complicaties van hormoon-behandelingen). Maar gelukkig zit het op de juiste plek. Het is echter nog zo pril, dat er nog niets te meten valt. Maar ik ben zo gelukkig met het bericht dat ik direct na mijn bezoek aan de poli de stad in ga en het eerste rompertje koop voor de kleine. En omdat ik toch lekker bezig ben: een papa is de beste-speen! Kadootje voor manlief.
Na 7 weken weer een controle op de fertiliteit-poli. Op dit echo is al wat meer te zien, en zelfs al een lichte flikkering van het hartje!! We worden 'overgedragen' aan de verloskundige en hoeven dus niet meer terug te komen op de fertiliteit-poli. Heerlijk!
We krijgen geen genoeg van dromen over hoe het straks zal zijn als onze kleine er is. Zijn druk bezig met het bedenken van namen. Kijken dagelijks op internet naar hoe groot ons kindje nu is en wat er allemaal groeit in deze week van de zwangerschap.
Na bijna 9 weken kunnen we niet langer ons mond houden. We hebben er zolang naar uit gekeken en nu we na 2 jaar eindelijk papa en mama worden, kunnen we het wel van de daken schreeuwen. In 1 weekend lichten we de ouders, broers-zussen, vrienden en opa's en oma's in. En iedereen is net zo blij als wij zelf. Wat een opluchting: we zijn zwanger en nu mag ik er met iedereen over praten.
We vragen de mensen wel om nog even het nieuws voor zich te houden tot we 2 dagen later de echo hebben gehad. Als dan alles goed is mag echt de hele wereld het weten.
11 november is het dan zover: de eerste controle bij de verloskundige. We zijn bijna 9 weken zwanger. Ik voel me nog steeds heel goed, heb nog steeds nergens last van.
Na de gebruikelijke vragenlijst is het tijd voor de echo.
Zodra ze de eerste beelden op het scherm heeft, zien we direct dat het kindje veel groter is als de echo bij 7 weken. Goed gegroeid dus in onze ogen! De meting die de verloskundige doet komt echter niet overeen met de zwangerschapsduur. Ze komt niet verder dan 8 weken. Ook wil ze nog even een inwendig echo maken, omdat ze het hartje niet goed in beeld krijgt.
Geen seconde is er bij mij de gedachte opgekomen dat het fout zou kunnen zijn. Tot het moment dat de verloskundige ons zei:
Het is echt niet goed, het kindje is al overleden.
x |
|
|
|
Hormoon-injecties
|
02 Augustus 2011 | 20:19:15
|
Al vanaf ons vakantie-adres maken we een afspraak op de fertiliteit-poli om te starten met de hormoon-injecties.
Vol gezonde spanning ga ik naar de eerste afsoraak en krijg ik uitleg over de injecties. Ik moet daar ook voor de eerste keer mezelf prikken, om te laten zien dat ik dat ook werkelijk durf. Heel raar, maar gelukkig gaat het goed.
Ik krijg recepten mee voor Puregon en Pregnyl, een prikpen, naaldencontainer en diverse info-boekjes. Dan voel je je echt wel even een patient hoor, als je met je tas vol medicatie bij de apotheek vandaan komt.
Ik moet op dag drie van mijn menstruatie starten met het injecteren van Puregon. dit gaat door middel van een prikpen, waarop je de juiste dosering opdraait en vervolgens in je buik prikt en leegspuit.
 Mijn puregon pen
Puregon bevat follikel stimulerend hormoon: FSH. FSH is een lichaams-eigen hormoon dat wordt aangemaakt door een orgaan in de hersenen (de hypofyse).
Bij vrouwen stimuleert follitropine de groei en rijping van eicellen. Bovendien stimuleert het de eierstokken om het vrouwelijke geslachtshormoon oestrogeen te maken. Omdat dit proces bij mij verstoort is, hopen we door het van buiten af toe te dienen, alsnog een ei-sprong te kunnen opwekken.
Omdat het de bedoeling is dat er maar 1 (hooguit 2) eicel tot rijping komt, is het in het begin even zoeken naar de juiste dosering. Bij een te lage dosering reageert geen van de follikels, en bij een te hoge dosering juist te veel. Als die allemaal rijpen en tot een eisprong komen is de kans op meerlingen erg groot. Wat ons betreft geen probleem, maar de artsen willen dit zoveel mogelijk voorkomen omdat dat ook weer zo zijn risico's met zich mee brengt.
Om goed te kunnen observeren hoe de follikels reageren op de puregon wordt er regelmatig een inwendig echo gemaakt. Hierop is goed de groei van het baarmoederslijmvlies te zien en de groei van de follikels in de eierstokken. Hier onder is te zien hoe dat er uit ziet op echo.
 De zwarte cirkels zijn follikels
Ik start met de laagste dosering purgeon, 50 IE (internationale eenheden), dit omdat bij PCO de follikels soms bij de geringste stimulatie al kunnen gaan groeien.
Na tien dagen heb ik mijn eerste echo-controle: De dosering blijkt te laag, er is nog geen groei zichtbaar.
Dus Puregon omhoog naar 75 IE, en weer een paar dagen later echo-controle. Hierop is wel enige groei zichtbaar, maar nog niet voldoende.
Ik blijf op de 75 IE puregon en moet iedere 2-3 dagen op echo-controle komen. Langzaam zien we een follikel tot de juiste afmetingen uitgroeien. Totdat hij 'opeens' 18 mm groot is!
En dat is groot genoeg voor een eisprong!
Ik krijg de opdracht om 's avonds op een door de fertiliteitsarts vastgesteld tijdstip de Pregnyl te injecteren. Pregnyl is het medicijn wat er voor zorgt dat de follikel echt doorrijpt en ook daadwerkelijk tot een eisprong komt. Daarbij hoort het vrij-advies. Het is natuurlijk wel de bedoeling dat je eicel ook bevrucht gaat worden, en daarvoor is de juiste timing belangrijk. Wel vreemd dat iemand anders je gaat vertellen wanneer jij seks moet gaan hebben, maar alles voor het goede doel.
Vol goede moed voeren we alle opdrachten/adviezen uit. En dan begint het wachten.....
Na 14 dagen zou ik, bij geen bevruchting, gaan menstrueren.
Maar na 14 dagen gebeurt er helemaal niets......
Een zwangerschapstest geeft duidelijkheid waarom er niets gebeurt: Het is gelukt!!!!
We zijn zwanger!!!
x
|
|
|
|
De medische molen
|
17 Juli 2011 | 11:26:38
|
Na ons eerste bezoek aan de gynaecoloog vertrokken we dus met een diagnose, afspraken voor onderzoeken , maar ook met recepten.Ik kreeg Duphaston en Clomifeen 50 mg voorgeschreven.
Duphaston is een medicijn wat de menstruatie opwekt. Tien dagen lang moest ik de tabletten in nemen en zo'n drie dagen na het stopppen van de duphaston werd ik ongesteld. De eerste dag van je menstruatie is ook de eerste dag van een nieuwe cyclus.
Op dag drie van mijn nieuwe cyclus moest ik starten met clomifeen, gedurende 5 dagen.
Clomifeen moet er voor zorgen dat mijn lichaam de juiste hormonen aanmaakt om een ovulatie te krijgen.
Al snel bleek dat de clomifeen niet het gewenste effect had. Doordat ik niet ging menstrueren rond dag 28 van de cyclus en ik ook niet zwanger was, kon het maar 1 ding betekenen: ik had geen ovulatie gehad.
In overleg met de gynaecoloog startte ik weer met duphaston en werd de clomifeen verhoogt naar 100 mg, dus 2 tabletjes per dag gedurende 5 dagen. Ook hiermee bleef een ovulatie uit.
De gynaecoloog bereidde ons al voor op het volgende stadium: hormoon-injecties.
Hiervoor zouden we onder begeleiding komen van de fertiliteitpoli. Terwijl wij daarvoor zouden worden aangemeld (korte wachtlijst) kreeg ik nog eenmaal duphaston en clomifeen voorgeschreven. En wel de hoogste dosering van 150 mg clomifeen per dag.
Ik heb alle bijwerkingen gehad die er beschrven stonden, van opvliegers (ik heb nu al geen zin in de overgang!!) tot vreselijke lichtflitsen, maar weer geen ovulatie.
In de periode dat we moesten wachten tot we terecht konden op de fertiliteitpoli, heb ik spontaan een eigen cyclus gehad. In de hoop dat mijn lichaam 'gereset' zou zijn door de clomifeen, hebben we ons eerste bezoek aan de fertiliteitpoli nog even uit gesteld. Maar helaas, na onze zomervakantie moest het er dan toch van komen: hormoon-injecties.
x |
|
|
|
PCOS
|
17 Juli 2011 | 11:24:17
|
Binnen 1 jaar na het stoppen met de anticonceptie-pil, hadden we onze eerste afspraak bij de gynaecoloog. Al tijdens dat eerste gesprek werd de diagnose gesteld:
'Mevrouw, het lijkt er op dat u PCOS heeft.'
We krijgen wat korte uitleg, diverse afspraken voor bloed-onderzoek en het wel bekende potje om onderzoek te doen naar de zaad-kwaliteit van manlief. Ook krijgen we recepten met een bijbehorend behandelplan. We gaan vol goede moed weer weg: er is hoop, met deze medicijnen gaat het vast goed komen!
Blij dat er een oorzaak gevonden is voor het uitblijven van de menstruaties, gaan we ons verdiepen in PCOS, ook vaak PCO-syndroom of gewoon PCO genoemd.
Voor allen, dit is wat PCOS is:
PCOS is de afkorting van het polycysteus ovariumsyndroom. Naar schatting heeft 5 tot 10% van de vrouwen een meer of minder ernstige vorm van PCOS en daarmee is dit de meest voorkomende hormonale afwijking bij vrouwen. PCOS is geen ziekte maar een syndroom. Dit houdt in dat er meerdere symptomen aan verbonden zijn die niet allemaal tot uiting hoeven te komen bij elke vrouw. Het beeld van dit syndroom verschilt dus per individu. Over de oorzaak van PCOS is nog weinig bekend.
Betekenis van PCOS
Wat is PCOS?
In de eierstokken rijpen follikels uit tot rijpe eicellen waarna de ovulatie plaatsvindt en de eicel kan bevruckt worden.Bij dit syndroom echter komen de follikels niet tot ontwikkeling (het blijven follikels gevuld met vocht en worden geen eicel) én er vindt geen ovulatie plaats.Het FSH-gehalte blijft laag terwijl het LH-gehalte verhoogd is.
Het follikelstimulerend hormoon zorgt ervoor dat de follikels (van de Graaff) in de eierstokken zich ontwikkelen tot een rijpe eicel. Het luteïniserend hormoon zorgt ervoor dat er een ovulatie plaatsvindt. Op dit hormoon zijn dan ook de ovulatietesten gebaseerd.
Symptomen
Ovulatiestoornissen zoals anovulatie, infertiliteit en amenorroe. Een ander symptoom kan ook hirsutisme zijn.
- anovulatie = er is geen eisprong ( = ovulatie). Dit kan men te weten komen door een bloedonderzoek.
- infertiliteit = onvruchtbaarheid
- amenorroe = de vrouw heeft geen menstruatie meer of heeft enkel haar menstruatie met een interval van = of < 6maand
- hirsutisme = overmatige beharing, 'vermannelijking'
In het ovarium worden geringe hoeveelheden androgenen gevormd. Bij het PCO-syndroom is er echter een hormonale stoornis waaroor er een verhoogde androgenenproductie optreedt die dan weer leidt tot hirsutisme.
Diagnose
De diagnose wordt gesteld op basis van de klinische symptomen en de typerende hormoonspiegels.
Behandeling
Bestaat meestal uit het innemen van clomifeen (clomid) gedurende enkele dagen waardoor er meestal een ovulatie wordt opgewekt. Andere mogelijkheden zijn het teoedienen van hormonen door middel van injecties.
x
|
|
|
|
We gaan ervoor!
|
16 Juli 2011 | 10:25:21
|
Kort na ons trouwen, hakken we de knoop door: We stoppen met de anticonceptie!
Een kindje is erg welkom, dus waarom langer wachten?
Omdat het toch iets spannends is, iets nieuws, probeer je in fomratie te vinden over hoe het zal gaan.Wat je kun beter wel en/of niet doen om zwanger te worden? Hoe snel na het stoppen met de pil kun je zwanger worden? Ik heb heel wat internetsites gelezen om zo goed mogelijk voorbereidt te zijn.
Al gauw lees je dat je lijf eerst moet 'ontpillen', het moet de hormonen van de anticonceptiepil uit je lijf werken en zelf weer de boel gaan regelen. Het kan zo zijn dat je eerst een aantal onregelmatige cyclussen hebt, alvorens de boel goed op orde is. Na een aantal jaar pil gebruik, kun je hier dus wel een paar maanden voor uit trekken, was mijn idee.
Maar na een aantal maanden had ik nog steeds geen regelmatige cyclus. Sterker nog, mijn cyclussen werden alleen maar onregelmatiger en vooral langer. In het begin hoop je dan nog dat je zwanger bent als je menstruatie uitblijft, maar helaas gaf een zwangerschapstest al snel duidelijkheid: maar 1 streepje....
Nadat ik een cyclus van zo'n 80 dagen had, heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts. Die vroeg mij wat ik zelf wilde met dit probleem: nog even afwachten of naar de gynaecoloog. Dat werd dus de laatste optie: op naar het ziekenhuis!
x |
|
|
|
Hidden baby
|
15 Juli 2011 | 10:22:33
|
Waarom deze afbeelding boven dit blog??
De afbeelding heet 'hidden-baby'. En eigenlijk geeft het precies weer hoe ons leven/onze situatie voelt.
In eerste instantie zie je een gelukkig stel wat samen geniet van het uitzicht, maar wat droomt van hun kindje samen. Als je beter kijkt zie je ook de baby van hun dromen in deze afbeelding. Zie je????
Zodra je die eenmaal hebt gezien, blijft dat het eerste wat je ziet in de afbeelding. Het wordt iets wat overheerst, je ziet de rest van het plaatje niet meer. Het wordt groter dan het geheel.
Zo ook bij ons. Onze wens is zo groot, het beheerst alles. De rest van het plaatje valt weg, en alles wat we zien en voelen heeft te maken met onze kinderwens.
Er zijn voor ons ontelbaar veel momenten per dag dat we er even aan herinnert worden. Zoveel momenten dat het verdriet weer even de kop opsteekt. Omdat het zoveel groter is als wij zelf, zo moeilijk te onderdrukken en/of weg te stoppen.
x |
|
|
|
Wachten op een wonder
|
15 Juli 2011 | 09:48:57
|
Op het moment dat ik dit schrijf wachten wij al bijna 5 jaar op een wonder. Een wonder wat in ons leven zo welkom is, wat ons leven nog completer maakt. Een wonder van nieuw leven, een kindje van ons samen. Maar helaas is dat tot nu toe nog niet voor ons weg gelegd en staan wij na al die tijd en alle behandelingen nog steeds met lege handen.
Om alle gevoelens die onze ongewenste kinderloosheid met zich mee brengen een plekje te kunnen geven, kreeg ik het advies om alles wat mij bezig houdt op te schrijven. Ik ben hier mee begonnen, eerst klein: voor mezelf, in een schriftje. En ik merkte dat het op een vreemde manier oplucht en ruimte geeft in je hoofd. Als het op papier staat hoef je er niet meer zoveel over na te denken.
Het feit dat ik het nu hier schrijf en niet meer klein, in mijn schriftje, is een behoorlijke overwinning op mezelf. Ik ben een overduidelijke binnenvetter, houdt alles dicht bij me. Er zijn dan ook weinig mensen die weten wat voor traject wij al achter de rug hebben.
Ook dat is iets wat ik moet leren, meer mijn gevoelens delen met anderen. Het starten van dit blog leek mij opeens een goede combinatie van deze twee ‘leerpunten’. Door mijn gevoelens/gedachten/belevenissen hier op te schrijven geeft het wat rust in mijn hoofd.
Door dit blog anoniem te schrijven, kan ik mijn hart luchten zonder dat anderen weten dat het over ons gaat. En gaande weg kunnen we zelf bepalen wie we laten weten dat er een blog is waarop ons verhaal staat. Zo kunnen mensen die dicht bij ons staan ons verhaal lezen, iets wat wij makkelijker vinden dan het iederen persoonlijk te vertellen. Maar wel iets waarvan ik steeds meer begin te beseffen dat wel heel belangrijk is.
Wij hebben ons verhaal heel lang voor ons gehouden, omdat het ons probleem was. De mensen om ons heen konden ons er toch niet bij helpen en hopelijk zou het toch allemaal snel goed komen.
Nu bijna 5 jaar later besef ik me dat het niet alleen ons probleem is. Ook de mensen om ons heen hebben verdriet om ons verdriet en hebben moeite met het omgaan met onze ongewenste kinderloosheid.
Door ze niet op de hoogte te houden van wat er speelde hebben we het misschien voor hen ook nog wel moeilijker gemaakt. In ieder geval minder makkelijk om ons te steunen.
Daarbij komt natuurlijk ook nog dat er misschien mensen met dezelfde problemen de weg naar dit blog vinden. Ik hoop dat ze een beetje herkenning vinden, dat ze het besef krijgen dat ze niet de enige zijn. En dat heel veel gedachten en gevoelens er bij blijken te horen. Dat die gedachten niet inhouden dat je langzaam gek aan het worden bent!
Dat heeft mij in ieder geval veel goeds gedaan: de herkenning van bepaalde gedachten en gevoelens.
En natuurlijk ook alle lieve woordjes, kaartjes, smsjes, gesprekken, etc. die wij de afgelopen jaren hebben ontvangen van de mensen om ons heen! Het is goed om te voelen dat iedereen zo meeleeft!
x |
|
|
|
|
|
